به گزارش همشهری آنلاین، ساعت ۱۶:۳۰ هفتم تیر ۱۳۶۶ هواپیماهای جنگی ارتش بعث عراق، ۴نقطه شهر سردشت و سه نقطه در روستاهای اطراف آن را در آذربایجان غربی و کنار مرز عراق با ۷ بمب شیمیایی خردل و تاولزا مورد حمله قرار دادند.
- بیشتر بخوانید : تصاویر | بمب شیمیایی سردشت دقیقا کجا افتاد؟
۲ بمب در بازار و ۲ بمب دیگر به ۲ منطقه مسکونی اصابت کرد و بقیه در باغهای مجاور شهر افتاد. بیمارستان و نقاهتگاه شهر نیز در مسیر جریان هوای آلوده قرار گرفت و برخی از پزشکان و پرستاران پس از چند ساعت به دلیل آلوده شدن، مجبور به ترک آنجا شدند.
بر اساس آمار رسمی از شهر ۱۲ هزار نفری سردشت ۸ هزار و ۲۵ نفر از این جمعیت در جریان این بمباران مصدوم شدند. ۱۱۳ نفر از آنان شهید شدند. بیش از هزار نفر نیز هم اکنون از عوارض شدید ریوی و زخمهای ناشی از آثار سلاحهای شیمیایی رنج میبرند.
۲۹ ژوئن به دلیل بمباران شیمیایی سردشت، روز جهانی مبارزه با سلاحهای شیمیایی و میکروبی در جهان نام گرفتهاست. دبیر انجمن دفاع از مصدومان شیمیایی سردشت معتقد است فقط نباید یک روز را به این فاجعه اختصاص داد و از آنان یادی کرد. رحیم کریمی واحدی به همشهری میگوید: «از خاطرات بگوییم دردمان دوا نمیشود. بگوییم که هنوز برخی از مصدومان به دلیل صدمات ریوی مجبورند شبها نشسته بخوابند؟ یا همچنان با هزینههای سرسام آور دارویی دست و پنجه نرممیکنند و از این داروخانه به آن داروخانه سرگردان هستند؟»
او با اشاره به اینکه انجمن دفاع از مصدومان شیمیایی سردشت سال ۱۳۸۰ کار خود را آغاز کرده است، ادامه میدهد: «سردشت نخستین شهر غیرنظامی دنیاست که مورد حمله شیمیایی قرار گرفت و امیدوارم آخرین قربانی حمله شیمیایی باشد. با فعالیت این انجمن سردشت را به عنوان شهر صلح در سازمان منع گسترش سلاحهای شیمیایی (OPCW) معرفی کردیم. ۱۹۳کشور عضو این سازمان هستند.» کریمی واحدی معتقد است خدماتی که در این سالها به سردشت دادهشده قابل مقایسه با درد و رنج مصدومان شیمیایی نیست. او میافزاید: «سردشت نماد مظلومیت و حقانیت مردم ایران در سطح بینالملی است، اما امکانات مصدومانش با مردم بمباران اتمی هیروشیما قابل مقایسه نیست. سردشت همچنان با بیکاری، مهاجرت و کولبری همنشین است.»
نظر شما